Kai Fist

Sen za Snem

Rozdział 13

Uciekał. Z każdym krokiem był bliżej miasteczka, nie wierzył już w żaden cud. Zamierzał jednak jeszcze napsuć sporo krwi swoim oprawcom, i nie dać się tak po prostu złapać.

Dyszał. Po twarzy spływał mu pot, którego nie nadążał osuszać ani wiatr ani ciepłe promienie słońca.

W końcu dotarł do pierwszych budynków, obejrzał się za siebie i spostrzegł ławę pościgu w odległości zaledwie kilkuset metrów. Jednak nie zatrzymywał się, zaczął kluczyć pomiędzy uliczkami, starając wtopić się w jak najbardziej zapomniane miejsca. Aż w końcu zabrakło mu sił, serce nie mogło bić szybciej, a usta nie potrafiły już łapać powietrza.

Jak dotąd nie zauważył śladu ludzi, zapewne poukrywali się w piwnicach na widok zbliżającego się pościgu. Dlatego tak przerażające wydało się, gdy nagle z jednej z kamienic wypełzł lekko przygarbiony człowiek. Chodź za mną - powiedział, odwrócił się i zaczął iść szurając podartymi butami, nie czekając na reakcję uciekiniera.

Kim on jest? Kim on jest? - myśli kłębiły się i szukały odpowiedzi, na którą nie powinno być pytania. Ale cóż innego pozostało. I tak kiedyś to się skończy. Bez dłuższego zastanowienia udał się za starcem.

W głębi korytarza były schody, udali się nimi na drugie, a zarazem ostatnie piętro. Nieznajomy otworzył drzwi i ręką zachęcił do wejścia. Nie czekał na reakcję, sam wszedł pierwszy i zaraz zniknął w jakimś pokoju.

Tym razem nie miał obaw, wszedł do mieszkania. Stanął przy stole, właściwie nie wiedział jak do niego doszedł, liczyło się tylko to, że tam stał. Przyćmione światło nadawało atmosferze dziwny spokój. Dopiero po chwili spostrzegł w kącie drobną kobietę.

- Kim jesteś? - spytał - i czemu...

- Ciii... cicho... Wszystkiego się dowiesz, jestem matką Karoliny.

- ... czemu ja tu jestem? Kim jest Karolina - dorzucił szeptem.

- Wszystko kiedyś się kończy, a Karolina... cóż, my możemy tylko dzielnie wytrwać do końca - powiedziała powoli, z namysłem, a w tym samym czasie wyciągnęła z kredensu talerzyk. - proszę, poczęstuj się.

Nie mógł uwierzyć, na talerzyku były dwa nie za duże kawałki makowca. Wlepił w nie oczy, zaczął chłonąć myślami każde ziarenko maku, każdą kruszynkę. Nie mógł się pohamować, drżącymi rękoma wepchnął szybko obydwa kawałki, wylizał resztki z talerzyka. Chciał podziękować, ale z chwilą gdy otwierał usta, padł miękko na tapczan.